Eergister
11:38u

E. en ik zitten aan de ontbijttafel.
We zitten beiden in gedachten.

'Jiska' zegt E. plots vragend.

'Ja?' stel ik een wedervraag.

'Dit boek bevat heel veel Ahriman', zegt E.
Ze wijst naar een boek in mijn boekenkast genaamd 'De singulariteit is nabij' van Uitgeverij De Wereld.

Terwijl ik naar het boek kijk, welt er bij mij gelijk een schuldgevoel op.
Ik ben ooit in het boek begonnen maar vanwege de verleidelijke lokroep van andere boeken aan iets anders begonnen. Zonder het uit te lezen.

'Oh?' vraag ik wederom.

'Ja, ik heb net stukjes eruit zitten te lezen en ik las heel veel Ahriman'.

'Oh.' Zeg ik.
'En hoe merkte je dat dan?

Of: wie is Ahriman eigenlijk?'

'Nou...' antwoord E.
'Ahriman personficeert volgens de antroposofie de...ja....materialistische krachten, weet je.
De krachten die maken dat alles altijd beredeneerd moet worden, dat vréselijke, vréselijke rendementsdenken van deze tijd, weet je wel'.

Ik knik begrijpend.

'Misschien is dat de reden waarom ik het niet verder heb gelezen' opper ik.

'Zou kunnen', antwoord E.

'Dat ik die weerstand voelde ofzo' mijmer ik verder.

Ondertussen geloof ik nauwelijks iets van mijn eigen woorden.

Eergister
11:33u

E. en ik zitten aan mijn gammele, ronde ontbijttafel die ik een halfjaar geleden gratis kon afhalen via een advertentie in een Facebookgroep.
We luisteren naar het nieuws op de radio.

'Klote VVD!' roept E. plotseling uit.

Ik kijk verschikt op van mijn broodje met jonge kaas.

'Ja, ik wilde eigenlijk iets anders zeggen' verklaart E.

'Oh?' antwoord ik.
'Wat dan?'

'Iets met ...' antwoord zij.
Ik kijk haar verwachtingsvol aan.

'...de ziekte K.'

In de tweedehandswinkel
Twee uur en 58 minuten geleden

Ik wil van het ene gedeelte van de winkelgang naar het andere, maar de ruimte daarvoor is nogal beperkt.
Er zit namelijk een oudere man op een stoel uit te rusten, waardoor er nauwelijks ruimte over is om erlangs te lopen.
De man ziet mij twijfelen.
Hij probeert zichzelf ietsjes kleiner te maken.

En zegt:
'Kom maar!'.
Ik stel mij voor hoe ik daar loop, langs hem.
In mijn zomerse jurkje.
Zie hem loeren, tussen mijn benen door, in mijn decolette. Tussen de knoopjes van mijn jurkje door, in de speling tussen de stof van het jurkje en mijn lichaam.
De ruimte tussen hem en mij in is, ook al heeft hij geprobeerd in te schikken, nog steeds minimaal.
Met een glimlach zeg ik:
'Ik loop wel om'.
De man knikt.
Eenmaal omgelopen bekijk ik een ukelele.
Ik streel de snaren zo muzikaal mogelijk. De man kijkt naar mij, en knikt.
Ik zeg:
'Maar twee euro!'
De man zegt:
'Ja, speel maar...'.
Ik kijk naar de ukelele.
'Speel maar' zegt de man.
En vervolgt:
'I can get nooooo...satisfaction'.

Eergister
Centrum Breda

'Ik zal me even voorstellen, ik ben Yvonne, dit is uw eigen klavertje vier....'.

Een straatverkoper staat in een outfit waar door marketeers maanden over vergaderd is, in een kom-hier-houding tegenover een bedremmeld uitziende vrouw, met een lang vervlogen kapsel van rond de veertig.

'......hiermee kunt u uw eigen geluk creëren'.

De rond-de-veertig-vrouw denkt:

'Hoe kom ik hiervan af, hoe zeg ik vriendelijk doch doeltreffend 'nee'?
Ik wil hier weg, ik kom te laat op mijn afspraak....'.

Net mezelf van jaren geleden; te beleefd, teveel empathie voor de betreffende verkoper, etc.
En vervolgens sta je daar twintig minuten van je leven weg te dremmellen.

Ik gun de vrouw een vlugge doch meewarige blik, waarna ik met opgewekte tred de weg naar mijn favoriete broodje vervolg.

Een paar uur geleden.
Op de fiets.

Ik haal een jongen en een meisje in die naast elkaar fietsen.
Het meisje draagt een rugtas met onbezorgde kleine bloemetjes erop.

'Maar ik heb zelf óók helemaal geen hobby's!'

Zegt het meisje gepikeerd tegen de jongen met pet achterstevoren, die naast haar fietst.

'Ja...'
Vervolgd ze met grote afkeur in haar stem.

'...Féésten! Chíllen!'

Ik fiets hard verder.